چرا احکام بهائیت ناقص است؟

چرا بهائیان درباره برخی از احکام ساکتند؟
به عنوان مثال، چرا بابیان و بهائیان درباره لواط و ازدواج با محارم، حکمی ندارند، چرا دو پهلو سخن می گویند، نه حلال می دانند نه حرام؟ انا استحیی ان نذکر حکم الغلمان (من حیا می کنم که حکم لواط را بیان کنم)، چه معنایی دارد؟ آیا پیامبری می تواند در بیان احکام، حیا به خرج دهد و خجالت بکشد؟
آیا حیا و خجالت در بیان وظایفی که خدا بر عهده پیامبر گذاشته مخالف حکمت بعثت پیامبران نیست؟
البته عباس افندی خود می گوید: اگر حرمت چیزی بیان نشد، یعنی حلال است؛ پس باید لواط و ازدواج با محارم جز ازدواج با زن پدر، در بهائیت جایز باشد…

1 Comment

  1. سلام
    باز هم از اینکه در حضور اساتید نظر میدهم عذر میخواهم
    اما در نسخه ای که بنده یافتم چنین است “قد حرم علیکم بیع الامآء و الغلمان …”بند 72
    اما در حکم ازدواج آمده “قد حرمت علیکم ازواج آبائکم انا نستحیی ان نذکر حکم الغلمان …”بند 107
    این جمله تنها به معنی لواط نیست کلا همجنس گرایی است
    برای جمله عباس افندی منبعی نگفتید تا مستدل باشد
    کوچکتر از کوچک
    افشین

Leave a Reply

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*


چهارده − 3 =