بهائیت، دین یا فرقه

 بهائیت فرقه ای است که بنا به ادعاهای شخصی به نام حسینعلی نوری در قرن نوزدهم میلادی پایه گذاری شد. او ابتدا ادعای رسالت و سپس ادعای الوهیت و خدایی کرد که در مباحثی جداگانه به بررسی هر یک می پردازیم.
تمام تلاش بهائیت بر آن است که خود را دیانت بنامد؛ چرا که با اثبات این ادعا می تواند بسیاری از خواسته های خود به دست آورند.
قابل توجه است که بسیاری از مخالفان مذهب تشیع، بهائیت را یک مذهب منشعب از تشیع معرفی می کنند لیکن بر اساس تناقضات فاحشی که میان این دو وجود دارد، چنین تفکری شدنی نیست.

در این مقاله به تعریف هر یک از دین، فرقه و مذهب می پردازیم:
دین: مجموعه باورها، احکام و اخلاقیات است که می بایست ارتباط حقیقی با خدا داشته باشد، هر چند بعدا قطع شده باشد، مثل مسیحیت.
مذهب: شیوه خاص سلوکی است که زیر مجموعه دین بزرگ و اصلی باشد. این گروه، از افراد پایبند به دین تشکیل شده است که به نحو خاصی به دین سلوک می کنند.
مرام و مسلک: شیوه های ریزتر هر آئین را مرام و مسلک می خوانند، مانند: اخباریها که یک مرام از تشیع است.
فرقه: به گروهی گفته می شود که حول یک اندیشه انحرافی خاص با یک رهبری و سازماندهی منسجم با اهداف خاص فعالیت می کنند و شخص محور است.

بهائیت فرقه است نه دیانت، زیرا منبع وحیانی و الاهی ندارد و مذهب نیست؛ زیرا مذهب شیوه سلوک تحت یک آیین اصلی است.
قرآن کریم درباره کفار می فرماید: «لکم دینکم ولی دین»، معنای دین در این آیه، همان معنای لغوی و مفهوم فرقه است نه دینی که منبع وحیانی دارد چرا که باور و رفتار کفار منشع الاهی و آسمانی نداشت.
تمام مطالبی که در بالا به آن پرداختیم، شامل شیخیه و بابیت نیز می شود.

Be the first to comment

Leave a Reply

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*


دوازده − هشت =