سكوت بهائيت در قبال فجايع انساني

يكي از جريانهايي كه پيوسته از شعارهاي صلح عمومي و حقوق بشر دم مي زد، تشكيلات سياسي – مذهبي بهائيت است؛ ولي در حقيقت هر گاه پاي عمل به ميان مي آيد، حتي يك از صدور يك بيانيه خشك و خالي هم شانه خالي مي كند.

تاريخ گواه اين حقيقت است كه صلح عمومي و حقوق بشر و وحدت عالم انساني و ديگر شعارهاي گروهك بهائيت فقط در حد حرف و استفاده ابزاري – تبليغي است و جايي در مقام عمل ندارد؛ براي نمونه در تجاوزهاي وحشيانه به لبنان و غزه، كشتار و نسل كشي ميانمار، كودك كشيها و سفاكيها و خونريزيهاي تروريستي سوريه و عراق و يمن هيچ بيانيه اي از سوي تشكيلات به ظاهر صلح طلب بهائيت كه در هيچ، در يك پيام كوتاهي هم كه در تجاوزهاي غزه به صورت غير رسمي صادر كردند، از سفاكي و جنايت رژيم غاصب صهيونيستي دفاع و حمايت كردند.

پس اين همه شعارهاي انسان دوستانه وحدت عالم انساني، صلح عمومي و … كجاست؟

چرا حتي يك بيانه در دفاع از حقوق زنان و كودكان قرباني نسل كشي هاي سفاكاني چون اسرائيل و عربستان سعودي صادر نمي شود؟

اگر علي محمد شيرازي (باب) همان مهدي موعود است، پس چرا بشريت را از اين همه جنايت نجات نداد؟ چرا روز به روز بر جرم و جنايت افزوده مي شود؟ مگر نه اين بود كه ظهور مهدي موعود (كه علي محمد شيرازي مدعي آن بود) همراه با بر چيده شدن ظلم و فساد و برپايي عدل و قسط بود؟

چرا با ادعاهاي مهدويت علي محمد شيرازي (باب) ظلم و فسادها كمتر كه هيچ، بيشتر شد؟

جايگاه بهائيت در مبارزه با ظلم و فساد و برپايي عدل و داد چيست؟ آيا سكوتهاي سياسي چاره كار است؟

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*