دعوت به وحدت از اصول مشترك پيامبران

دعوت به وحدت، سابقه طولاني در ميان اديان و سيره پيامبران دارد؛ ليكن عبد البهاء، بوسيله بازي با كلمات، سعي كرد آن را آموزه اي جديد و نوين براي مسلك نوپاي بهائيت معرفي كند و با استفاده شعاري از آن، عده اي را به بهانه آموزه هاي نوين به سوي بهائيت بكشاند و آبرويي براي خود و پدرش بخرد؛ ليكن ما در اين مقاله اشاره اي كوتاه به پيشينه دعوت به وحدت در اديان و سيره پيامبران مي كنيم:

رسالت انبيا، عامل وحدت
يكي از اصول مشترك انبياء و رسل، و قوانين كلي نبوّت و رسالت عامّه، دعوت به وحدت و پرهيز از اختلاف است: (كان النّاس أمَّةً واحدةً فبعث الله النَّبين مبشّرين و منذرين وأنزل معهم الكتاب بالحقّ ليحكم بين النّاس فيما اختلفوا فيه)۱.

در گذشته دور مردم يك گروه بودند، انسان هاي اوليه از زمان آدم تا زمان نوح(عليهما السلام)، با قوانين ساده و با مواعظ و نصايح، به سر مي بردند، و از زمان نوح به بعد، پيامبراني آمدند تا به اختلافات مردم خاتمه دهند.

اصولاً پيامبران، مبشّر و منذرند و براي حل اختلاف ها آمده‏ اند. كارهايي كه مردم انجام مي دهند و عقايدي كه باور دارند و اخلاقي كه تحصيل مي كنند، يكسان نيست؛ يكي حق است و ديگري باطل. انبياء آمدند تا اولاً حق و باطل را بيان كنند و ثانياً در برابر حق بشارت دهند و در برابر باطل انذار كنند و بترسانند. خداوند مي‏فرمايد: «ما با پيامبران كتاب نازل كرديم تا آن كتاب، بين مردم به حق حكم كند، و اختلافات آنها را برطرف كند.»

اختلاف قبل از علم و بعد از علم
اختلاف، قبل از عرضه آراء و افكار بر قرآن و كتاب آسماني، اختلاف مقدسي است، يعني اختلاف نظر بين صاحبان رأي و فكر، اختلاف خوبي است، اما بعد از اين كه وحي آسماني حق و باطل را مشخص كرد و دين الهي اختلاف آنها را حل كرد و حق و باطل معلوم شد، اگر كسي اختلاف ايجاد كرد، اختلاف او باطل است.

اختلاف نظر و اختلاف سليقه و تفكر، طبيعي و لازم است و مايه تضارب آراء و سبب شكوفايي بسياري از حقايق علمي مي شود؛ ليكن بايد مسايل مورد اختلاف را با ميزان دين سنجيد و اختلاف را رفع كرد، زيرا دين الاهي براي حل اختلاف است و ايجاد اختلاف پس از آن كه اختلافها را حل كرد، امري مذموم است، زيرا حق كه رشد است از باطل كه غيّ است متمايز گشته است: (قد تبين الرشد من الغي)۲. خداوند خطاب به رسول اسلام نيز مي فرمايد: (وما انزلنا عليك الكتاب الّا لتبين لهم الَّذي اختلفوا فيه وهديً ورحمةً لقومٍ يومنون)۳. ما قرآن را بر تو فرو نفرستاديم مگر براي آن كه آنچه مورد اختلاف مردم است بيان كني.

پانوشت:
۱. سوره بقره، آيه ۲۱۳.
۲. سوره بقره، آيه ۲۵۶.
۳. سوره نحل، آيه ۶۴.

براي مطالعه بيشتر، مي توانيد:
۱. مقاله «وحدت عالم انساني در اسلام و بهائيت» را بخوانيد. (براي خواندن كليك كنيد.)
۲. كتاب سيره‏ پيامبران در قرآن، آيه الله جوادي آملي، ج ۶، ص ۸۷ – ۸۸ را بخوانيد.[subscribe2]

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*