تحري حقيقت در كلام باب و بهاء

يكي از شعارهاي دوازده گانه بهائيت، تحري حقيقت است، به اين معنا كه هر كس بايد خود تحقيق كرده و براي باورهاي خود دليل داشته باشد، از اين رو حسين علي نوري مي گويد: «هر كس بايد گوش خود بشنود و با چشم خود ببيند و بخواند و با عقل خود تفكر و تعقل كند.»۱

در حقيقت اين شعار بهائيت، آموزه اي تازه نيست، بلكه يكي از سيره مشترك پيامبران است. همه انبياء الهي از آدم تا خاتم، بر اين آموزه الهي پافشرده اند و از تقليد كوركورانه از پدران و اجداد و … بازداشته اند كه از جمله مي توان به آيات: «قالوا حسبنا ما وجدنا عليه آبائنا»۲ و «قالوا إنا وجدنا آباءنا علي أمه»۳ اشاره كرد.

اسلام نيز بر اين آموزه الهي تأكيد داشته و مي گويد: «تقليد در اصول دين جايز نيست، از اين رو هر كس بايد براي باورها و اعتقادات خود دليل و برهان داشته باشد؛ ولي تقليد در فروع دين جايز است، همانگونه كه از نسخه پزشك و نقشه مهندس و … پيروي مي كنيم.»

اسلام بر اين آموزه الهي پاي بند است و هر انساني را از ابتداي بلوغ، به جستجوي حقيقت سفارش مي كند، ليكن سران بهائيت كه استفاده شعاري از اين آموزه مي كند، در موارد بسياري با گفتار و كردار متناقض خود، خلاف اين آموزه را به نمايش گذاشته اند كه به مواردي اشاره مي كنيم:
أ. حسين علي نوري مي گويند: «بدون چون و چرا و مقايسه، کلام مرا بپذيريد.»۴
ب. همچنين مي نويسد: «حتّي اگر کسي با مدرک، بهاييت را نقد کرد، گوش ندهيد.»۵
ج. همچنين مي گويد: «کور شو تا جمالم بيني و کر شو تا لحن و صوت مليحم را شنوي و جاهل شو تا از علمم نصيب بري و فقير شو تا از بحر غناي لا يزالم قسمت بي زوال برداري. کور شو يعني از مشاهده‌ي غير جمال من. و کر شو يعني از استماع کلام غير من. و جاهل شو يعني از سواي علم من. تا با چشم پاک و دل طيب و گوش لطيف به ساحت قدسم در آيي.»۶
د. علي محمد باب مي نويسد: «تدريس کتابي به جز کتاب بيان  جايز نيست. مگر هنگامي که در آنها از آنچه به علم کلام مربوط است، نوشته شده باشد و همانا آنچه از منطق و اصول و علوم ديگر اختراع شده، براي اهل ايمان جايز نيست و در خواندن و تدريس آنها ماذون نيستند.»۷
ر. همچنين مي نويسد: «حکم شد به نابودي تمامي کتب به جز آنهايي که درباره‌ي بابيت نوشته شده يا نگاشته خواهد شد.»۸
ط. در نهايت، بايد از برخورد مدعيان تحري حقيقت با متحريان حقيقت سخن گفت. بهائيتي كه زيبايي شعارهايش، دلهاي ناآگاه را مي فريبد، در نهايت مجبور مي شود با متحريان حقيقت به سختي برخورد كند. مجازات بهائيت در برخورد با متحريان حقيقت گونه هاي متفاوتي دارد كه از جمله مي توان به طرد روحاني و تشكيلاتي اشاره كرد.

طرد بهائيت در حالي است كه آنان پيوسته از آزادي عقيده و تحري حقيقت سخن مي گويند و ديگران را در اين باره محكوم مي كنند…

در نهايت قضاوت را به شما مي سپاريم و اين گونه جمع بندي مي كنيم كه: با گوش خود شنيدن و با چشم خود ديدن تحري حقيقت است، ولي كر و كور شدن و بي چون و چرا پذيرفتن ؟!!

پانوشت:
۱. پيام ملكوت، ص ۱۱.
۲. سوره مائده، آيه ۱۰۴.
۳. سوره زخرف، آيه ۲۲.
۴. بديع، ص ۱۴۵.
۵. بديع، ص ۴۵۰.
۶. حسين علي نوري، ادعيه حضرت محبوب.
۷. بيان فارسي، علي محمد باب، واحد ۴، باب ۱۰.
۸. بيان فارسي، علي محمد باب، واحد ۶، باب ۶.

براي خواندن ديگر مقالات تعاليم دوازده گانه بهائيت كليك كنيد.

[subscribe2]

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*