ايام الهاء يا روزهاي طلائي بهائيان

تقويم بديع و ايام الهاء بهائيت

اساس تقویم بهائی، سال شمسی است گرچه از آن تعبیر به سال بدیع می‌شود که ۳۶۵ روز و ۵ ساعت و تقریباً ۵۰ دقیقه است. تقویم بدیع شامل نوزده ماه نوزده روزه است که جمعاً ۳۶۱ روز می‌شود. چهار روز باقی مانده که در سال‌های کبیسه پنج روز می‌گردد، به «ایّام هاء» مشهور است. علی محمد باب زمان ایام هاء را در تقویم صریحاً معیّن نكرد. حسين علي بهاء در کتاب اقدس آن ایام را بلافاصله قبل از شهر العلاء که ماه صیام است، قرار داد: «اذا تمّت ایام الاعطاء قبل الامساک فلیدخلنّ فی الصیّام کذلک حکم مولی الانام؛ زمانی که ایام اعطاء ( ایام هاء ) قبل از روزهای امساک (روزه داری) به پایان رسید، پس وارد صیام می‌شود چنین حکم کرده مولای مردمان.»(۱)

بهاءالله از کتاب اقدس می‌نويسد: «انّا جعلناها مظاهر الهاء بین اللیالی و الایام؛ همانا آن را مظاهر (هاء) بین روزها و شب ها قرار دادیم). بنابراین ایام زائده در تقویم که به ایام هاء معروف است، امتیازش در این است که مظاهر حرف  هاء است.»(۲)

یکی از سایت‌های بهائی در نوشته خود و در فلسفه ایام هاء چنین نوشته است که ارزش  حرف “هاء” به حساب ابجد، پنج است که با حدّ اعلای ایام زائده مطابق است. در آثار بهائی حرف هاء مبیّن معانی روحانی عمیق و متعددی است و از جمله رمزی از هویّت الهیه است.

ارزش ایام در این پنج روز به این است که حرف هاء بر اساس حروف ابجد مساوي با عدد ۵ است و این تمام توجیه بهائیت برای درج این ایام در تقویم بهائی است. لازم به ذكر است كه علي محمد باب با بهرگيري از حروف و اعداد بسياري از كارهاي خود را توجيه مي‌كرد و سعي بر مستند‌سازي آن‌ها داشت كه از جمله آ‌ن‌ها مي‌توان به حروف حي و تقدس عدد ۱۹ در بهائيت اشاره كرد.(۳)

امروز در تقویم بهاییان مناسبتی هست که خود بهاییان هم نمی‌دانند دلیل این مناسبت و نامگذاری آن چیست و خیلی از بهایی‌ها از سر ناچاری و تعبد و اینکه به آن‌ها گفته شده حق هیچ‌گونه سوال و جواب و لم و بم ندارید(۴) مجبورند این موضوع را بپذیرند و با اینکه این موضوع تناقضی آشکار با اصول تعالیم بهایی دارد این موضوع را به یکی از مناسبت های ایام تبدیل کرده اند اصولی مثل این اصل طلایی که دین باید مطابق عقل باشد؛ اما هرچه انسان تعقل می‌کند مبنایی برای این مناسبت پیدا نمی‌کند.

 لازم است بدانيد: نه نوزده روز مصداق و عنوانی دارد، نه نوزده ماه که سیصد و شصت و یک روز می شود با هیچ قانون طبیعی مطابقت دارد؛ بر اين اساس است که این بهائيان مجبورند برای مطابقت با جریان طبیعت و کامل کردن ایّام سال در آن پنج روز که در وسط ماه هیجدهم و نوزدهم است (ایّام الهاء) را، مخصوص احسان و مهمانی قرار دهند. (۵)

پانوشت:
۱. اقدس، آیه ۴۳.
۲. پيشين، بند ۱۶.
۳. مقاله: «نوزده عدد مقدس بهائيان»
۴.جناب بهاء الله در کتاب اشراقات ص ۸۵ گفته است :  لو يحکم علی المآء حکم الخمر و علی السّمآء حکم الارض و علی النّور حکم النّار حقّ لاريب فيه و ليس لاحدٍ ان يعترض عليه او يقول لم و بم  و الّذی اعترض انّه من المعرضين”
۵. عبدالحسین آیتی، کتاب کشف الحیل، ج۲، ص۲۰۸، تهران ۱۳۲۶ ش. ؛ همچنين نك: عبدالحمید اشراق خاوری، رساله گنجینه حدود و احکام، ج۱، ص۳۰ـ ۳۴، تهران ۱۳۳۱ ش.
همچنين نك: احمد یزدانی، کتاب نظر اجمالی در دیانت بهائی، ج۱، ص۹۷ـ ۹۸، تهران ۱۳۵۰ ش.

[subscribe2]

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*