اعتراف سران بابيت و بهائيت به غلط‌هاي ادبي و اعرابي آثار علي محمد شيرازي

علي‌محمّد شيرازي درباره غلط‌هاي ادبي و اعرابي کتاب خود مي‌نويسد: «صرف و نحو گناهي کرده و تا کنون در بند مي‌بود، ولي چون مي‌خواستم، خدا گناهشان را بخشيده و آزادش گردانيد.» (۱) وي در جاي ديگر غلط‌هاي ادبي کتاب خود را گردن علما انداخته و مي‌گويد علما، قواعد صرف و نحو را از کتاب خدا مي‌گيرند، نه کتاب خدا از آنان: «و ان ما تشاهدون غير قواعد النحويين و الصرفيين، هولاء يستنبؤن علمهم من کتاب الله و ما يتلي الکتاب من عند الله لايستنبئن من علمهم».(۲) او در جاي ديگري غلط‌هاي آثارش را به بهانه اثبات درس نخوانده بودنش توجيه مي‌كند: «اينکه در بعضي مقامات تبديل کلمات و در بعضي به خلاف قواعد جاري گشته لأجل اين است که مردم يقين نمايند که صاحب اين مقام بر سبيل تحصيل اخذ آيات و علوم نکرده، بلکه به نور الله صدر منشرح بعلوم الهيه شده و حکم تبديل را بشأن بديع و خلاف قواعد را به قاعده الهيه راجع نمايند.»(۳)
حسين علي نوري درباره غلط‌هاي ادبي آثار علي محمد شيرازي، خطاب به محمد كريم خان مي‌نويسد: «تو و امثال تو گفته‌اند كه كلمات باب اعظم و ذكر اتم غلط است و مخالف است به قواعد قوم؛ هنوز آنقدر ادراك ننموده كه كلمات منزله الهيه ميزان كل است و دون او ميزان او نمي‌شود و هر يك از قواعدي كه مخالف آيات الهيه است از درجه اعتبار ساقط».(۴)
ملاحسين بشرويه نيز درباره غلط‌هاي آشکار علي‌محمّد شيرازي مي‌گويد: «صرف و نحو در کند و زنجير قواعد جاي گرفتند و مجازات شدند. باب هم که چنين ديد به شفاعت و رحمت اين بندگان را آزاد کرد و کند و زنجير قواعد و اعراب را از پاي آنان برداشت و اکنون باکي بر کسي نيست که مرفوع را منصوب و منصوب را مجرور بخواند.»(۵)

بر اين اساس سران بابيت و بهائيت، خود نيز به غلطهاي ادبي و اعرابي آثار علي محمد شيرازي اعتراف دارند و سعي مي كنند آنها را توجيه كنند.

پانوشت:
۱. تاريخ جامع بهائيت، ص ۱۵.
۲. دلائل سبعه، ص ک.
۳. امر و خلق، ج ۲، ص ۱۰۲ – ۱۰۳.
۴. همان، ۱۰۸ – ۱۰۹.
۵. مفتاح باب الابواب، ص ۱۳۷؛ تاريخ جامع بهائيت، ص ۱۴۶.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*